Negatywne
uczucia piętrzyły się, splatały w jeden wielki chaos, który nie potrafił
opuścić moich pulsujących skroni. Gromadząca się pomiędzy naszą dwójką moc
falowała niebezpiecznie i pulsowała w każdej komórce ciała. Zacięte wyrazy
twarzy i morderczo skrzyżowane spojrzenia nie oznaczały niczego dobrego,
przynajmniej nie z mojej strony. Obłęd po raz kolejny mógł wziąć nade mną górę,
pozbawić wszelkich zdrowych zmysłów. Nie potrafiłam jednak opanować burzy
emocji, jaka budziła się wewnątrz mnie. Wystarczył mi sam widok twarzy króla
Eirika, by poczuć jak dłonie zaczynają niekontrolowanie drżeć, a usta zaciskają
się w wąska linię, niemalże siniejąc. To nieprawdopodobne, że jedna osoba
potrafiła mieć na mnie tak negatywny wpływ. Chyba jeszcze nikt nigdy nie
potrafił doprowadzić mnie do tak krytycznego stanu; zostałam pozbawiona
wszelkiej cierpliwości, której nigdy mi nie brakowało.
Zamarłam w
kompletnym bezruchu, gdy poczułam na swoim nadgarstku żelazny uścisk dłoni
blondyna. Jego dotyk bolał, palił żywym ogniem, jakby zamierzał wydrążyć
bolesne dziury w delikatnej skórze. Czułam jego falującą od złości moc i
dostrzegałam jawną furię w niebiesko-zielonych oczach. Nie zdziwiłabym się,
gdybym za karę została potraktowana jakimś paskudnym zaklęciem; po jego wyrazie
twarzy widziałam jak bardzo walczył ze sobą by nie wybuchnąć. Ten mężczyzna
zdecydowanie nie lubił niesubordynacji, oczekiwał ślepego posłuszeństwa i
widocznie nie potrafił pogodzić się z mym buntowniczym zachowaniem.
Prawdopodobnie mało kto miał odwagę mu się przeciwstawić, nie wspominając o
podniesieniu na niego dłoni. Założę się, że nie doświadczył tego upokorzenia
nawet od strony kobiety.
- Nie
wystarczy, że boje się sama siebie?! - warknęłam nieco podłamanym głosem,
marszcząc gniewnie brwi. Nie podobało mi się to co usłyszałam z ust władcy,
brzmiał jakby zmierzał zrobić z mojego piekła jeszcze większy koszmar. - To ma
być ten genialny plan okiełznania mojej magii? - prychnęłam, jak tylko puścił
mą dłoń. Rozmasowałam obolały nadgarstek, choć w porównaniu do uścisku z
jadalni, ten był niezwykle delikatny. Coraz bardziej żałowałam swej decyzji
pozostania tutaj i pozwolenia temu ignorantowi na traktowanie mnie w ten
sposób. Moje życie zależało teraz od egoistycznego choleryka, który złościł się
na najmniejszy sprzeciw wobec jego despotycznej osoby. Nie byłam przyzwyczajona
do takiego traktowania od strony innych, zwłaszcza mężczyzn. Zawsze okazywano
mi jawny szacunek i obchodzono się jak z porcelanową laleczką; adorowano mnie i
komplementowano. W życiu nie otrzymałam tak wielkiego znieważenia od jednej
przeklętej osoby. Nie wymagałam, by król Eirik traktował mnie jak wysokiej wagi
gościa, gdyż wiedziałam, że nigdy to nie nastąpi. Ponadto jego charakter nie
pozwoliłby na jakiekolwiek uniżenie się wobec mnie, ale na Boga, czy nikt nie
nauczył go żadnych manier? Prawdziwy władca powinien potrafić pokazać się w
dobrym świetle, zwłaszcza przy kobiecie.
- Nie wiem
co się stało - odpowiedziałam zgodnie z prawdą, gdy napotkałam jego zmęczone
spojrzenie. Wyglądał na wyraźnie niepocieszonego rezultatem swego szalonego
eksperymentu; skarcił mnie jak początkującego ucznia, który przyszedł
nieprzygotowany na zapowiedziany egzamin. Irytowało mnie to. Jak można było być
tak obojętnym, gdy chodziło o życie drugiej osoby?
-
Oczywiście, wasza wysokość - przytaknęłam posłusznie, powolnie do innego
podchodząc. Zadarłam głowę, spoglądając w jego zimne oczy. - Następnym razem
nie będę próbować się ratować i pozwolę zrobić z siebie pieprzony szaszłyk -
język zapiekł od jadu i ostrości wypowiedzianych słów. Nie takiego zachowania
mnie uczono, tego rodzaju wypowiedzi nigdy nie powinny opuścić ust prawowitej
księżniczki. Obawiałam się jednak, że im więcej czasu będę spędzać z blondynem,
tym bardziej zacznę zapominać o wszystkich wartościach, jakie niegdyś mi
wpajano. Tutaj nie było żadnych zasad i reguł, które by obowiązywały. To
Hav'caaren tworzył prawo, to on zawsze miał rację, nawet jeśli nie było to zgodne
z wszelkimi moralnymi przekonaniami. Posiadał wszystkie karty, rozkładał je
wedle własnego uznania, a ja mogłam tylko patrzeć i podporządkować się.
Nie chciałam
dłużej być sam na sam z tym mężczyzną, po jego spojrzeniu widziałam, że i ja
sama zaczynałam go irytować. Oboje mieliśmy dość siebie nawzajem, a więc bez
zbędnego ciągnięcia tej bezsensownej wymiany zdań, po prostu minęłam go w
wejściu i postanowiłam zniknąć mu z oczu. Bez słowa pokonałam wszystkie
stopnie, próbując nie zważać na chłód kamiennej posadzki, oddziaływujący na
moje bose stopy. Pocierając energicznie ramiona opuściłam główną Salę
Wejściową, podążając plątaniną korytarzy, jak na złość wyglądającą niemalże
identycznie. W głowie gorączkowo próbowałam odtworzyć sobie przebytą wcześniej
drogę, aczkolwiek wewnętrznie wiedziałam, że tak naprawdę liczyłam na zwykły
cud i opatrzność losu.
Korytarzami
chodziłam już od dobrych dwudziestu minut i nic nie zapowiadało się na to, bym
była na dobrej drodze do powrotu do swej komnaty. Zirytowana wypuściłam
powietrze z płuc, opierając się o jedną ze ścian. Zmęczona przymknęłam chwilowo
powieki, powolnie osuwając się po zimnym kamieniu na ziemię. Podkuliłam nogi
pod brodę, chowając nagie stopy pod ciepły materiał sukni. Cisza panująca
dokoła i trzaskający z pochodni ogień, wprawiały mnie w wielką melancholię,
mogłabym spokojnie zasnąć; nie przeszkadzał mi nawet doskwierający chłód, do
którego zdążyłam się już przyzwyczaić. Przetarłam w zmęczeniu twarz, niechętnie
otwierając ociężałe powieki. Swój błękitny wzrok zawiesiłam na ogromnym
portrecie króla Eirika, oprawionym w bogatej, pozłacanej ramie. Obraz był
ogromny, przedstawiający władcę siedzącego w sali tronowej. Jego twarz jak
zwykle wiała chłodem i lekceważeniem; zimne barwy użyte przez artystę idealnie
oddawały charakter Hav'caarena.
- Przeklęty
despota - mruknęłam pod nosem dość dziecinnie, zainteresowanie przenosząc na
obraz znajdujący się obok. Był dokładnie tej samej wielkości, użyto niemalże
identycznych barw, aczkolwiek przedstawiał tym razem kobietę. Wysoka brunetka w
pięknie wyszytej sukni, idealnie dopasowanej do jej zgrabnego ciała. Lodowato
niebieskie oczy były dość przerażające, zupełnie jakby przeszywały na wskroś
duszę zainteresowanego. Długą, łabędzią szyję zdobił wysadzany drogimi
kamieniami naszyjnik, a na głowie znajdowała się pasująca do niego korona,
zatapiająca się w ciemnych niczym heban włosach.
Zmarszczyłam
nieświadomie czoło, zwężając oczy, dokładniej przyglądając się portretowi.
Zerknęłam jeszcze raz w kierunku 'wiszącego króla Eirika', a następnie znów na
nieznaną kobietę. Wstrzymałam chwilowo oddech, łącząc powolnie wszystkie fakty
w jedną całość. Czyżby to była siostra władcy Iudicium?